خرید بازی Justice League Heroes PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Justice League Heroes PS2

قهرمانان لیگ عدالت (به انگلیسی: Justice League Heroes) یک بازی ویدیویی کنسولی محصول سال ۲۰۰۶ برای پلتفرم‌های پلی‌استیشن ۲ و ایکس‌باکس است. این بازی توسط استودیو اسنوبلایند (Snowblind Studios) توسعه داده شده، توسط وارنر برادرز اینتراکتیو انترتینمنت (Warner Bros. Interactive Entertainment) با همکاری دی‌سی کامیکس منتشر شده و توسط ایدوس اینتراکتیو (Eidos Interactive) در اروپا توزیع شده است.

در نهایت بزرگترین تیم ابرقهرمانی جهان یک بازی به آن اختصاص داده است. و چه راه بهتری برای ارائه تمام اکشن‌های پر زرق و برق و قدرت‌های چشم‌افکن از قرض گرفتن صفحه‌ای از سری فوق‌العاده موفق "X-Men Legends" و تبدیل آن به یک جشنواره نزاع RPG مبتنی بر تیم چیست؟

Justice League Heroes  دقیقاً این کار را انجام داده است، و یک ماجراجویی اصلی با بازی محبوب ترین نمادهای DC، به علاوه چند نفر دیگر که خارج از جمعیت علاقه مند به کتاب های کمیک در زیرزمین شناخته نمی شوند، ایجاد کرده است. اما چه کسی اهمیت می دهد که شما ندانید زتانا کیست؟ شما می توانید به عنوان او و سایر اعضای لیست لیگ عدالت بازی کنید. این باید برای چیزی حساب شود، درست است؟ درسته؟! خوب، نه آنقدر که فکر می کنید…

داستان بازی Justice League Heroes پلی استیشن 2

مانند هر کتاب مصور خوب، Justice League Heroes با شرور معمولی شما شروع می شود که طرح دیگری از نابودی جهان را آغاز می کند. در این مورد، برینیاک نابغه/شیطان با یک صخره سخنگو از فضای بیرونی به نیروها پیوسته است (شما می توانید بگویید که سنگ شیطان است زیرا قرمز می درخشد) و برای رهایی مریخی های سفید، موجودات فوق العاده قدرتمند از سیاره سرخ، توطئه کرده است. 

راه را برای رسیدن سنگ سخنگو به زمین هموار کنید، در آن زمان همه می میرند. یا یه همچین چیزی اگر به دنبال طرح مفهومی در یک بازی کمیک هستید، به جای دیگری نگاه کنید. برینیاک گالری سرکش از شرورهای لیست B را به خدمت می گیرد تا به او کمک کنند، لیگ عدالت را مجبور می کند تا از هم جدا شود و نقشه پیچیده او را یکی یکی یکی پس از دیگری باز کند.

گیم پلی بازی Justice League Heroes پی اس 2

اگر بازی های "X-Men Legends" را بازی کرده باشید، همه اینها برای شما بسیار آشنا به نظر می رسد. بازیکنان قهرمانان را در محیط‌های سه بعدی مانند پایه‌ها و فاضلاب‌ها از منظر بالا به پایین هدایت می‌کنند و شخصیت‌ها را شبیه موش‌های هزارتو می‌کنند. با استفاده از مشت‌ها و قدرت‌های فوق‌العاده‌تان، ارتش‌های سرسپردگان را دور ریخته‌اید، بر موانع مختلف غلبه می‌کنید و از غیرنظامیان در برابر آسیب محافظت می‌کنید... می‌دانید، چیزهای ابرقهرمانی. 

تریلر بازی Justice League Heroes

انجام موفقیت‌آمیز این کارها سطح قهرمان را ارتقا می‌دهد و به شما امکان می‌دهد برای باز کردن قدرت‌های جدید، تقویت قدرت‌های موجود یا ارتقاء آمار شخصیت‌ها امتیازات مهارتی اختصاص دهید تا او را سریع‌تر، قوی‌تر و به طور کلی قهرمان‌تر کنید.

آسان به نظر می رسد، اینطور نیست؟ هست. در واقع آنقدر آسان است که در عرض یک ساعت احتمالاً نگاهی به ساعت خود می اندازید و می اندیشید که آیا خروج محتاطانه از درب کناری بی ادبانه است یا خیر.

من شما را در تعلیق با این یکی نگه نمی دارم. حتی بدون بازی‌های «Legends» به‌عنوان معیارهای ژانر هیبریدی اکشن/RPG، Justice League Heroes یک بازی کسل‌کننده است. اگر شما از جانبازان بازی های X-Men از Activision هستید، این عنوان در مقابل کاملا شرم آور به نظر می رسد. از هر لحاظ، سایه ای ساده انگارانه، گنگ و کم آب از کسانی است که پیش از آن آمده اند. به سادگی هیچ مقایسه ای وجود ندارد. اما آیا به اندازه کافی کنجکاو نیستید که ادامه مطلب را بخوانید و دلیل آن را بیابید؟ البته که هستی.

اول از همه، شما فقط به صورت جفت مبارزه می کنید، نه چهار نفره، و در بیش از نیمی از بازی، هیچ کنترلی روی دو قهرمانی که استفاده می کنید، ندارید، زیرا هر جفت از پیش انتخاب شده است که توسط داستان دیکته شده است، نه توسط شما. فقط چند ساعت بعد از بازی، بالاخره می‌توانید (محدود) در مورد اینکه چه کسی وارد میدان می‌شود، صحبت کنید. 

این مدیریت تیم دیکتاتوری علاوه بر اینکه باعث می‌شود بازیکن احساس کند در دام افتاده است، عنصر RPG در حال حاضر باریک را تضعیف می‌کند. به‌جای ساختن شخصیت‌هایی که ترجیح می‌دهید استفاده کنید، مجبور می‌شوید در یک سناریوی برابری‌خواهانه «همه شانس خود را پیدا کنند» که در آن هر قهرمان، چه باحال و چه لنگ، زمان بازی برابری دارد. حتی گزینه بعدی برای سفارشی کردن دوتایی شما آنقدر محدود است که تعجب می کنید که چرا آنها اصلاً به شما توهم انتخاب را می دهند.

داشتن تنها دو قهرمان در یک زمان باعث می شود تا اکشن بسیار کمتری روی صفحه نمایش داده شود، و فضای خالی و خسته کننده زیادی در اطراف شما باقی می ماند که به نظر می رسد چیز کمی اتفاق می افتد. این را با سری «افسانه‌ها» مقایسه کنید، جایی که صفحه‌نمایش دائماً با افکت‌های پرشور و قدرت‌های شگفت‌انگیز آتش می‌گیرد و متوجه می‌شوید که چرا این عنوان روی هم قرار نمی‌گیرد.

و صحبت از قدرت‌ها، لیگ قدرتمند عدالت است که تعداد کمی از آن‌ها در اختیار شماست، و بیشتر آن‌ها به‌طور ناامیدکننده‌ای شبیه به هم هستند که به هر حال مهم نیست که چه کسی را بازی می‌کنید. هر قهرمان دارای یک حمله برد، قدرت منطقه اثر، و یک یا دو توانایی تغییر وضعیت است که مبارزه، شفا، سرعت و غیره را افزایش می‌دهد. 

هر کدام پنج، در مجموع 35 عدد ناچیز. هیچ قهرمانی از هیچ نوع پاداش سفارشی بر اساس قدرت های خود بهره نمی برد، و همچنین هیچ یک از قدرت ها و ارتقاء ها با نقاط قوت لیگر خاصی سازگار نیست.

به عنوان مثال، سوپرمن به اندازه The Flash در برابر ضربه آسیب پذیر است، در حالی که فلش توانایی فرار بیشتر از Green Lantern را ندارد، و شعبده باز کوچک Zatanna به اندازه بتمن جنگنده خوبی است. با صرف نظر از چند قدرت که کمی برجسته هستند، همه چیز کپی برداری محض است. تاج واندر وومن یا باترانگ های بتمن؟ دید گرمایی سوپرمن یا انفجارهای پلاسمای گرین لنترن؟

برای گریه با صدای بلند، چند نفر از قدرت‌ها حتی تظاهر نمی‌کنند که متفاوت هستند. به هر حال چند قهرمان باید قابلیت «Power Charge» را داشته باشند؟ و بله، اعضای فوق‌العاده قوی تیم می‌توانند یک نیمه را بردارند و آن را به نصف بلوک شهر پرتاب کنند، درست است... اما به نظر می‌رسد که حتی مسئله قدرت نیز با برخورد دموکراتیک مواجه شده است، زیرا Zatanna کوچک هنوز هم می‌تواند چراغ خیابان را پاره کند و از آن مانند چوب بیسبال استفاده کنید.

مبارزات فیزیکی و ضربات دکمه های زیادی در Justice League Heroes وجود دارد، اما پس از چند مرحله آنقدر بی فکر و تکراری می شود که احساس توبه می کند. عملاً هیچ کاری نمی‌توان کرد جز تکرار بی‌پایان همان ترکیب‌های خسته‌کننده در حالی که افراد زیردست بیشتری در تلاش برای متوقف کردن شما می‌میرند. 

ممکن است تحت فشار اعداد قرار بگیرید، اما سنج سلامتی شما به طور خودکار شارژ می شود، به این معنی که اگر بتوانید به مدت ده ثانیه از خطرات دور بمانید یا به این ترتیب می توانید با طراوت و بدون آسیب دوباره وارد میدان شوید. این حتی در مورد رئیسان نیز صادق است.

طراحی سطح غیرقابل تصور کمکی نمی کند. وظیفه هر بار یکسان است: هر جفت JLer باید به پایگاه A نفوذ کند، به ایست بازرسی B برسد و شی C را بازیابی کند، در تمام این مدت در میان دریایی از ربات های خوراک توپ می گذرد تا به Villain X برسد. پس از یک نبرد خفیف سرگرم کننده، شما فرار و سطح به پایان می رسد.

تعداد انگشت شماری از کارهای دیگر سعی می کنند عمل را کمی تغییر دهند، اما نه اغلب یا خیلی خوب. هر از گاهی باید با وارد کردن کدهای صحیح درها را باز کنید یا با استفاده از قدرتی خاص از مانعی عبور کنید، اما هیچ چیز به اندازه یک سکسه در یکنواختی گیم پلی چالش برانگیز نیست.

فقط یک تلاش گذرا برای تزریق عناصر RPG واقعی به قهرمانان لیگ عدالت انجام شد، هیچ کدام از آنها خیلی جالب نبود. شما Boosts را جمع آوری می کنید، که می تواند به قهرمانان خاص اختصاص داده شود تا به قدرت آنها ضربه بزند، به عنوان مثال، شانس برای بهبود شانس یک ضربه مهم یا طولانی شدن مدت زمان یک توانایی خاص را افزایش دهید.

 هر تقویت دارای سطح 1 تا 7 است و می‌تواند با تقویت‌های دیگر ترکیب شود تا پاداش مؤثرتری ایجاد کند، یعنی ترکیب 3 جایزه شانس سطح یک، یک افزایش شانس واحد و برتر سطح سه را به همراه دارد.

سیستم تقویت کننده تنها راه برای افزودن مقدار کمی از برد و منحصر به فرد بودن به قدرت های JL  است، اما برای متمایز کردن هر قهرمانی کافی نیست. همچنین هر نوع مدیریت آیتم وجود ندارد: بدون زره، هیچ لوازم جانبی، سلاح های ویژه، یا قدرت های بازشدنی فراتر از پنج مورد اولیه برای هر قهرمان. آیکون‌های سپر کلکسیونی را می‌توان برای خرید وسایل اضافی جذاب مانند لباس‌های مختلف و شخصیت‌های جدید از تیم پشتیبان JL مانند Huntress و Aquaman قرار داد. باشه، آکوامن! L1 را فشار دهید تا با یک دلفین گفتگو کنید!

گرافیک بازی Justice League Heroes سونی 2

من اعتراف می کنم که حداقل از نظر بصری، این عنوان چشم نواز است. Justice League Heroes  با رنگ‌های اصلی روشن، قوس‌های جذاب از سلاح‌های انرژی و زباله‌های شعله‌ور، و بسیاری از انفجارهای بزرگ و گل‌دار پر زرق و برق است - هر چیزی که از یک کتاب کمیک انتظار دارید، زنده می‌شود. 

چیزهای خوبی در محیط های تخریب پذیر وجود دارد، به عنوان مثال مقدار زیادی از مواد شکستنی که می توانید آنها را زیر پا بگذارید، بشکنید و در صورت دشمن خود بیاندازید. من به خصوص شیر آتش نشانی را دوست داشتم که در صورت شکستن مستقیماً به سمت دوربین اسپری می شود.

با این اوصاف، هنوز ناامیدکننده است که در هر زمان دیگر روی صفحه نمایش وجود ندارد. اگرچه جلوه‌های بصری پر زرق و برق هستند، اما فاقد هرج و مرج باشکوهی هستند که نبردهای تنومند سری «افسانه‌ها» واقعاً قلب شما را به تپش انداخت. اینطور نیست که قهرمانان و شرورهای زیادی برای انتخاب وجود نداشته باشد، پس چرا رویکرد مینیمالیستی؟

متأسفانه دوربین برای ظاهر بازی مضر است زیرا POV بالای سر و سطح بالای زوم تنها شعاع دید 15 تا 20 فوت مجازی را به شما می دهد. به عبارت دیگر، شما اغلب نمی‌توانید آنچه را که در اطرافتان می‌گذرد یا آنچه درست در مقابل صورتتان است، ببینید. این ناامیدکننده است که با وجود تعداد عناوینی که از همین موتور گرافیکی بدون تغییر در طراحی برای حس بهتر آگاهی 360 درجه استفاده کرده اند، این مشکل همچنان وجود دارد.

من همچنین متوجه نقصی در اینجا شدم که هرگز در سایر بازی‌های این سبک ندیده بودم: در اتاق‌های بزرگ یا فضاهای باز (مثلاً پارک) بازی گاهی اوقات کل اتاق را روی صفحه نمایش نمی‌دهد و باعث می‌شود که محیط اطراف شما دچار لکنت و ناگهانی شود. قبل از اینکه خودش را به درستی تراز کند سیاه شود. این اتفاق به‌ویژه زمانی می‌افتد که از سرعت فوق‌العاده فلش استفاده می‌کنید و ناگهان سریع‌ترین مرد زنده خود را در حال دویدن در تاریکی پیکسیل‌شده می‌بیند.

صحنه‌های کات‌شده متعدد هستند، اما به طرز مهربانی کوتاه هستند، زیرا انیمیشن بی‌هم‌چون کاری نمی‌کند توجه شما را به خود جلب کند، هرچند من به انیماتورها تحسین می‌کنم که باعث شدند تا سوپرمن با سرش به موقع حرکت کند.

صداگذاری و موسیقی بازی Justice League Heroes لیگ قهرمانان عدالت

ممکن است فکر کنید که یک بازی درباره ابرقهرمانان کتاب های مصور در بخش صدا کاملاً برتر باشد و به تمام آن بازی های رنگارنگ "SOCK!"، "BAM!"، "POW!" افکت هایی که در هر پنل می بینید اما نه، صدا فقط یک سگ دیگر در Justice League Heroes است.

با توجه به مضمون تکرار، کل بازی تقریباً از یک قطعه موسیقی عمومی ابرقهرمانی استفاده می‌کند، که سپس به‌طور بی‌پایان در هر سطح و صحنه‌ای لوپ می‌شود. فکر می‌کنم این یک گناه مرگبار نیست، اما متوجه شدم که اگر هر سطح دارای جفت‌های قهرمان از پیش تعیین شده است، چرا موسیقی تم متفاوت برای هر دو نفر وجود ندارد؟ خیلی باحال تر نمی شد؟

این اثراتی که ذکر کردم در هیچ کجا دیده نمی شوند ...، شنیده می شوند. برای همه مشت‌ها، لگدها، ضربه‌های بدن و قنداق سر یک صدا در نظر گرفته شده است و همه آنها مانند سکه‌هایی هستند که روی فلز می‌افتند. همین امر در مورد انفجارها و سلاح های انرژی نیز صدق می کند. اگر بخواهیم منصف باشیم، بسیاری از این چیزها مورد توجه قرار نمی گیرند، مگر اینکه واقعاً گوش خود را برای شنیدن خم کنید - اما آیا هدف از صدای بازی نباید این باشد که گیمر متوجه شود؟

سپس بخش مورد علاقه من از بررسی صدا وجود دارد: صداگذاری. در واقع آنها در بیشتر موارد کاملاً با مهارت انجام شده اند. من می خواستم از دیالوگ نفرت انگیز شکایت کنم (اگر شما تعجب کنید این نفرت انگیز است) اما بعد یادم آمد که این یک بازی کمیک است. من نگران می شوم اگر خطوط ساده نباشند. با این حال، ران پرلمن در نقش بتمن یک اشتباه جدی بود - خیلی پیرمرد درشت و با صدایی کسل کننده - و من نمی توانستم جلوی این زنگ را نگیرم:

جایی که صداها آزاردهنده می شوند در حین بازی واقعی است. هر بار که به یک قهرمان خاص تغییر می‌دهید (با استفاده از فلش "بالا" تغییر می‌دهید)، او یک خط از پیش تنظیم شده را به عنوان نوعی تصدیق می‌گوید. در گرماگرم نبرد، معمولاً مانند هر 2 تا 3 ثانیه یک بار تغییر می‌کنید. برای درک اینکه چگونه این می تواند آزاردهنده باشد، هر 2 تا 3 ثانیه به مدت یک دقیقه این جمله را با صدای بلند بگویید "من باید ثابت کنم که لایق اعتماد شما هستم". هنوز اذیت شدی؟

جمع بندی

به کنار همه مشکلات دیگر، اینجاست که قهرمانان لیگ عدالت واقعاً ناامید می شوند. همانطور که قبلاً اشاره کردم، گیم پلی بازی یکنواخت و به طرز وحشتناکی تکراری است و من واقعاً سؤال می کنم که آیا بازی برای مدت زمان طولانی در یک نشستن تنها چیزی جز خسته کننده خواهد بود یا خیر. ممکن است متفاوت باشد اگر بازی طیف گسترده‌تری از چالش‌ها و شخصیت‌ها را ارائه دهد، اما به سادگی اینطور نیست.

در نهایت، این بازی برای چه کسانی جذاب خواهد بود؟ نه طرفداران RPG، مطمئناً. از آنجایی که بیشتر زمان بازی را مجبور به استفاده از قهرمانان خاص در زمان‌های خاص می‌کنید، هیچ انگیزه واقعی برای مدیریت خرد شخصیت‌های مورد علاقه‌تان و شخصی‌سازی آمار آن‌ها وجود ندارد، چیزی که بازیکنان نقش را دوست دارند. معتادان اکشن نیز در اینجا چالشی پیدا نمی کنند. 

من گمان می‌کنم که یک بچه متوسط نه ساله می‌تواند این عنوان را در یک آخر هفته بارانی طولانی شکست دهد، و فقدان تنوع در تنظیمات، اکشن و قدرت‌های فوق‌العاده به این معنی است که شما تقریباً همه آن را در چند ساعت اول دیده‌اید. یک گزینه دو بازیکن وجود دارد، اما این گزینه فقط برای خسته کردن دو نفر به طور همزمان مفید است.

تقریباً تنها انگیزه‌ای که باید روی آن تلاش کنید، قفل‌های باز است، که حداقل نوعی تازگی سرگرم‌کننده است. اما طراحان حتی موفق شدند این کار را به یک کار طاقت فرسا تبدیل کنند و چیزهای خوب را فقط از طریق جمع آوری نمادهای سپر در دسترس قرار دهند، که محدود هستند و خیلی رایج نیستند، و بازی احتمالاً قبل از جمع آوری سپرهای کافی برای آشکار کردن همه چیز به پایان خواهد رسید. لباس ها و شخصیت ها همه این‌ها باعث می‌شوند که Justice League Heroes  بیش از چند روز ارزش حواس‌پرتی را نداشته باشد، با ضریب پخش صفر مطلق.

من سعی می‌کنم همه بازی‌ها را بدون در نظر گرفتن ژانر، مطابق استاندارد خود نگه دارم. اگرچه دیدن اینکه چگونه یک عنوان با دیگران با همان سبک ترکیب می‌شود، قطعاً بخشی از آن است، من دوست ندارم مدام بگویم که یک بازی «بهتر از این بازی» یا «به‌اندازه آن یکی خوب نیست». اما این بار اجتناب از مقایسه غیرممکن بود. 

چیزی که قهرمانان لیگ عدالت را از نظر من لکه دار کرد، تجربه من با سری "افسانه های مردان ایکس" بود و فکر می کنم اکثر گیمرهایی که هر دو را بازی کرده اند موافق هستند. "Legends" هر کاری که Justice League Heroes سعی کرد انجام دهد را انجام داد و آن را بسیار بهتر انجام داد. بدتر این است که این بازی پس از "Legends" به خوبی ظاهر شد، اما هیچ تلاشی برای بهبود استانداردهای خود یا امتحان هر چیز نوآورانه ای نشان نداد.

اما این بازی به قدری شگفت‌انگیز در ارائه کالاها شکست خورده است، من واقعاً فکر می‌کنم حتی بازیکنی که هرگز نام مردان ایکس را نشنیده است، این بازی را ساختگی و یک بعدی می‌داند. Justice League Heroes  چیزی بیش از یک مداخله‌گر، یک سیلی‌زن و بی‌صدا از معامله واقعی نیست که نه‌تنها زمینه جدیدی را ایجاد نمی‌کند، بلکه همه چیزهای قدیمی را به شکلی بسیار پایین‌تر باز می‌کند. پول خود را پس انداز کنید.